görüşürüz

kuzucuğum uyanmasın diye sessizce hazırlanıyordum işe gitmek üzere. öyle güzel uyuyor ki kıyamadım öpmeye ama onu öpmeden de evden çıkmak istemiyordum.

kreş için çantasını ve giysilerini hazırlamak için odadan çıkıp döndüğümde yatağın ayak ucunda oturmuş beni bekleyen oğlumu buldum. ''anne'' dedi sessizce. onu öpüp koklayacağım için çok sevindim. yumuldum mis kokan pembe gül kokulu oğluma.

dip

kendimleyim; 

basamaklarını bir çıkıyor

çok kere iniyorum ikişer ikişer kendimin.

derinliklerime bakınca

huzurlu bir yalnızlık, hazine gibi

korkuyorum gerçi

ürpertinin kışkırtıcı cesareti

kaç kızım, uzaklaş!

hiç olur mu?!

akıllanmam ben,

ders almam.

acıta acıta

kanata kanata 

öğrenirim.

geç kalmışlığın

çok geç farkına varmışlığın..

vazgeçer miyim?

pes etmeyi bilir miyim...?

.

.

bekler,

 dolanır ama

cumburlop atlarım en derinlerine kendimin

belki boğulurum

belki de 

gelir biri kurtarır.!?.....

belki de!

sol

 bedenimin solu

yatağın sol tarafı

sol yanım

dün gece, sağ kolumda yatan umut yoktu

nasıl bir özgürlüktü

sola dönmek

sağ tarafım ise büyük bir boşluk!

bebeem

 18 haziran; umut'un ilk ''anne'' dediği gün.

mutluluktan havaya uçtuğum gün!

kişisel tarihimin en önemli ikinci günü..

umut artık bana; ''bebeğim'' şımarınca ''bebeeem'', ''şekerparem, bitanem'' diyor.

eriyor, eriyor kimi zaman atom parçacıklarına ayrılıyorum.

düşlerimi durduramıyorum.

ilkokul çağında bir kahvaltı masasında; 18 haziran'da ''bugün bana ilk anne dediğin gündü'' dediğimdeki halini, yüzünü, saçlarını, gülüşünü.. 

ortaokul döneminde bilgisayarda oyun oynarken; ona sarılıp; 'bugün bana ilk anne dediğin gündü'' dediğimdeki halini, yüzünü, saçlarını, gülüşünü.. 

lisede arkadaşları ile buluşmak için hazırlanırken; karşısına dikilip 'bugün bana ilk anne dediğin gündü'' dediğimdeki halini, yüzünü, saçlarını, gülüşünü..

üniversitede final zamanıdır haziran. ders temposunun arasında bir şişe bira açıp 'bugün bana ilk anne dediğin gündü'' dediğimdeki halini, yüzünü, saçlarını, gülüşünü..

bana bu günleri göster sevgili yaratıcı.

nemli

nemli iklimler gibi yanaklarım

gülerken süzülüyor minik denizlerim

makyajımı kullanılmış palet gibi dağıtıyor tuzlu damlalar

aynada göz göze geldiğimde 

buğulu gözlerimle

şunlar geçiyor aklımdan;

bu kadar güzel ağlarsan hep ağlatırlar...

değil

daha değil.

gözyaşlarının hiç sırası değil!

kor ol, yan.

köz ol, 

kül ol ama savrulma.

dağılma!

içinden sızsın gözyaşların,

gizli nehirlerinle buluşsun.

kimse görmesin.

Umut hissetmesin..

oğluma;

senin geleceğini testten öğrendiğimizde sevinçten delirdim (k). ama öyle bir bekleyiş ki sana kavuşmak, bu bekleyişi muhtemelen başına geldiğinde anlayacaksın. adım adım yaşadık sana kavuşma heyecanını çünkü her adımda senin sağlıklı olup olmadığın şüphelerini taşıdık. anlayacağın sana kavuşmanın heyecanının diğer adı hep temkinli olarak tanımlanabilirdi. 

itiraf etmeliyim ki öyle genç anneler gibi oğluşum oğluşum modunda değildim. ama senin sağlıklı büyümen için elimden gelenin en iyisini yaptım. bunlar fedakarlık değil olması gerekenler zaten. örneğin senin varlığın ile müjdelendiğimizden itibaren hiç oje sürmedim. sigara dumanından uzak durdum. sevmediğim kırmızı eti tükettim. topuklu ayakkabı giymedim. seni gerecek huzursuz edecek gürültülü ortamlardan kaçındım. daha neler neler..

bu süreçte sen aydan aya büyüdün ve her ay ultrasonda harika pozlar verdin. ben mutluluğun resmine bakar gibi baktım senin belli belirsiz yüzüne.

zorluklarım oldu ama şimdi hiç sırası değil bunların.. vee 20 temmuz cumartesi tam da mesai saati olan 08:30'da kucağıma aldım seni, göğsüme yatırdım. karnımdayken anne adayıydım ve kucağımda anne oldum.

ağlama seslerine göz yaşlarım karıştı ve inanılmaz bencil bir duygu ile içimde beynimde ''benim oğlum, benim oğlum'' cümlesi sürekli dönüp duruyordu ve kontrolüm dışındaydı. o zaman anladım bir anne sevgisinin önünde hiç bir engelin duramayacağını kendi duygularımdam ürktüm açıkçası.

ve 2 gün sonra dünya güzeli oğlum ilk yaşını kutlayacağız. hep derdim ben tam oldum olgunlaştım filan meğer eksikmişim seninle tam anlamıyla tamam oldum.

seni çok seviyorum ve de ölüyorum sana.

ilk yaşında dileğini ben tutayım; sen ve tüm bebekler sevgi içinde büyüsün.

iyi ki geldin aramıza.

kıvılcım

bu yağmurlara rağmen hangi kıvılcım yangın çıkabilir ki içimde?

bol şans 2008…çünkü ihtiyacın olacak

düşündüm de hani, iyi ki 2008 yılının yerinde değilim. düşünsenize bırakın 2007’nin yerine gelmeyen dileklerini, yüzyılların dinmeyen acılarının dinmesi, beklenen umutlarının yerine gelmesini dileyeceğiz 2008’den de ki ne yazık ki 2088’den de, dilekler aynı, seneler değişmiş olacak :(

2008 yılının yerine ben olsam bir anlaşma yapıp 2007 ile, onun görevine devam etmesini sağlardım :) birey olarak ben bile o kadar çok şey bekliyorum ki 2008’den.. tüm insanların beklentilerini düşününce ürktüm hani onun adına.

yılın son günü bu kadar umutsuzluk yeterli sanırım. ne de olsa umut dünyası bu dünya! insan olmanın tüm erdemlerini barındıran hiçbir duygudan yoksun olmadan, umutlarımızın yeşerdiği yepyeni bir yılda, sevdiklerimizle nice seneler geçirmeniz dileğimle,

içten sevgilerimle…