''yorgunum''
diyemeyecek kadar yorgunum.
yorgunluklarımı konuşmak istemeyecek kadar; başkalarının bu yorgun düşmüş hallerimi anlamasını beklemeyecek kadar durgunum.
yorgunlukları bastıran kahkalar,
yorgunlukları yok sayan sözcükler,
yorgun değilmiş gibi dik duruşlar,
aşkla yoğrulmuş yorgun bakışlar..
nemli iklimler gibi yanaklarım
gülerken süzülüyor minik denizlerim
makyajımı kullanılmış palet gibi dağıtıyor tuzlu damlalar
aynada göz göze geldiğimde
buğulu gözlerimle
şunlar geçiyor aklımdan;
bu kadar güzel ağlarsan hep ağlatırlar...
daha değil.
gözyaşlarının hiç sırası değil!
kor ol, yan.
köz ol,
kül ol ama savrulma.
dağılma!
içinden sızsın gözyaşların,
gizli nehirlerinle buluşsun.
kimse görmesin.
Umut hissetmesin..
