bitmesin

suskunluklarım gizemli bir hal aldı. sakıncası yok!
iskeleye oturdum, uzandım, ayaklarımı salladım. güneşi içime çektim. kendimle bile konuşmadım. göğün ve denizin mavisinin esiri oldum. tüm bildiklerimi unuttum. zamanı ve düşüncelerimi dondurmuştum. güneş gitti, çözüldü düşünceler. ürperdim. kendime sarıldım. iyi ki bu beden ve düşüncedeyim dedim. tüm hırçınlıklarıma, hatalarıma rağmen kıyamadım kendime. hiç bir şeye sahip olamasam da, ben kendime sahibim. avunabilirim, bu hayatta kendimle derken hava karardı.

bebeksi bir sevinçle, yürüdüm, mavinin kıyısında. düşünceler tüy hafifliğinde. sanırım bu duyguya “huzur” diyorlar. sahilin sonundan gelen şarkıyı duydum, “anlamazdın”. yönümü şarkıya çevirdim. bu anı, bir kahve ile taçlandırmalıydım. hani yağmur başlasa çıldıracağım yalnızlığın romantizminden keyifle derkeen... ilk damla, hedefi vurdu fincanımda.

yudumlarken kahvemi, karıştım yağmura, yağmur denize. İzledim, izledim, hiç bitmesin istedim.

son durak foça olsun

yüzümdeki her çizginin bilgece oluşmasını diliyorum. öylesine yaşamadığım gibi öylesine yaşlanmak da istemiyorum.

el çabukluğu ile topladığım saçlarıma yosun kokusu sinsin istiyorum ki uyku öncesi yastığa dağıldıklarında denizi içime çekebileyim..

balıkçı tekneleri ile gönderdiğim düşlerimin, yorgun argın dönüşünü, en olmadık saatlere kadar beklemek istiyorum.

kalabalık ve şen sofralar kurmak istiyorum, dostların sıcak kahkahalarını ağırlayan. hüznümü, foça’nın mavisi ile paylaşmak istiyorum.

herhangi bir akşamüzeri, renkli saksılarda mis kokan çiçekleri suladıktan sonra çıkıp saklambaç oynamak istiyorum ay ışığı ile foça’nın arnavut taşlı sokaklarında..

ilk aşk filmi’ndeki gibi foça’da aşık olur muyum bilmiyorum ama foça’da yaşlanmak istiyorum...