asıl sen nasılsın?
diyor sertab..
sahi, ben nasılım?
bunca saçmalığın içinde...
çoğu zaman şaşkın
kendi halinde
ama iyiyim
şükürler olsun ki iyiyim 💜
kendimin, çalınmamış kapılarını aralıyor
keşkesiz sükunetle dağıtıyorum kapılarının ardındakileri
kimi zaman da parmak ucunda sessizce olduğu gibi bırakıyorum
belki geç öğrendim
sakinliği, vazgeçmeyi, susmayı, bırakmayı
olduğu gibi kabul etmeyi.
temmuz 2007'den beri; putuheba, oyun bahçesine cümleler dikiyor çoğu gözü yaşlı..
bloğun istatiklerini incelediğimde dünya'nın bir çok yerinden yazıların okunduğunu görüyorum.
doğru mu? bilemiyorum..
ancak ilk blogger yıllarımda çok fazla yorumlar alıyordum.
hani diyorum ki kimler okuyor, hangi duygularla? nasıl çıkıyorum karşılarına?
iyi geliyor mu cümlelerim...?
merak ediyorum!
kurmaktan yorulmadığım hayallerim,
düşmekten kabuk bağlamayan yaralarım,
ve
ısrarla almadığım dersler var !
bezini değiştirip; emzirdiğim ikili koltukta,
battaniyeyi üzerimize çekip çizgi film izledik.
burnumu saçlarının arasına dayayıp
doldurdum içime kokusunu
O, benim cennetim.
yazmam lazım! kesinlikle yazmam gerek yoksa cümlelerin altında ezileceğim! nefes almadan, düşünmeden, parmaklarıma teslim etmeliyim kendimi...uykusuz kaç gecenin ardından noktayı koyduğumda, bitap düştüğümde derin bir nefes almalı vee uykuya dalmalıyım.
biriken cümlelerin sancısını çekiyorum. tadını çıkarttırmıyor, var olan huzurumu bozuyorlar. neye gebeyim bilmiyorum ama yazmalıyım, yazmazsam boğulacağım ya da cümlelerin katili kendim olacağım.
yazmam lazım..
