koltuk

bezini değiştirip; emzirdiğim ikili koltukta, 

battaniyeyi üzerimize çekip çizgi film izledik.

burnumu saçlarının arasına dayayıp 

doldurdum içime kokusunu

O, benim cennetim.

en sevdiğim pastam

korkutmuyor yalnız yaşlanmak...,

ama!

neden çayını doldurabileceğim bir fincan daha olmasın

 o kahvaltı masasında?

hele o filmi izledikten sonra!

daha fazla geç olmadan.

lazım

yazmam lazım! kesinlikle yazmam gerek yoksa cümlelerin altında ezileceğim! nefes almadan, düşünmeden, parmaklarıma teslim etmeliyim kendimi...uykusuz kaç gecenin ardından noktayı koyduğumda, bitap düştüğümde derin bir nefes almalı vee uykuya dalmalıyım.

biriken cümlelerin sancısını çekiyorum. tadını çıkarttırmıyor, var olan huzurumu bozuyorlar. neye gebeyim bilmiyorum ama yazmalıyım, yazmazsam boğulacağım ya da cümlelerin katili kendim olacağım.

yazmam lazım..

sıkıldım

sıkıldım yalnız uyumaktan 

bul beni 

al beni 

sar beni 

sev beni

duy beni!

47

hayat; 

47 yaş günü hediyesi olarak "huzur" verdi yüreğime, 

düşlerime. 

 nasıl derin bir dinginlik halidir, anlamak mümkün değil!

 'evet oldun sen, kendini buldun' mu demek 

yoksaaa

onca zorluğun, 

zorbalığın, 

mücadelenin ödülünü mü 

huzurdan taç yapıp taktı saçlarıma!? 

 hiç ama hiiç bilmiyorum. 

 böyle çok iyiyim hem de çook. 

 ve çokça da teşekkür ederim. 

 içimden huzur fışkırıyor, 

minik gamzelerimde çiçekler açıyor 

🥰

eksik

*

babasız büyüdüğümden 

bir yanım eksik sanıyordum.. 

her yanım imiş 

eksik olan.. 

buse

usulca..

ansızın!

sanki aşina

bir o kadar çocuksu

kapıya bırakılan aşk mektubu gibi

...dudağa kondurulan buse, 

cennetin anahtarı olmalı..